شبی در مجلسی ذکر علی بود 

شنیدم عاشقی فرزانه فرمود 

اگر آتش به زیر پوست داری 

نسوزی چون علی را دوست داری

شکرانه

 

ممنونم از اینکه فراموشم نمیکنی... هرگز ... 

حتی اگر من...  

و از اینکه آرامم ساختی  

. 

. 

. 

. 

.باید مینوشتم تا فراموش نکنم

 

پر از اظطرابم  

گویی برای همیشه دیرشده باشد 

پر از نگرانی  

گویی از همه توان بهره کشیده باشم  

من احساس میکنم قاتلم  

من دلمردگیم را یک قتل میدانم 

من محتاج یک دم عیسوی برای  

                                        دوباره بودنم  

                                                          برای زنده شدن  

                                                                         زندگی کردن  

                                                                                      آدم شدن

خداااااااااایا کمکم کن...

دوستت دارم

سرم را تکیه میدهم به سرمای شیشه ومینگرم  

تورا میبینم آرامی اشکهایت را که میبینم من هم آرام میشوم 

زمین و زمان را خاکستری کرده ای  لذت میبرم سرمای این مه آلودگیت هم آرامم میکند  

هر چند قدم هایت رو به رفتن است اما رد پای اشکت را دوست دارم و در دل به یادگار خواهم گذاشت  

 پاییز دوست داشتنی من.....

دلتنگ

دلم تنگ شده ...واسه صحن و سراتان آقا جان! 

دلم هوای تنفس در باب الجواد را کرده....چه قدر بالا رفته حجم درددل هایی که گذاشته ام گوشه دلم تا بیایم روبروی گنبد و به بهانه آنها ساعتها سیر کنم و آرام یابم...آقا جان دنیا عجیب اسارت آورده برای همه مان ....و....و...دیگر کسی نیست که با فراق بال بگوید همه چیز رو براه است و...و...حتی با این همه دست و پا زدن کامیابی هم حاصل نیست... 

دلم هوای قطعه بهشتتان راکرده     میخواهم بیایم آنجا سر دل بر دوش محبتتان بگذارم و..و ....نه

میخواهم مهمانم کنید به کرامتتان و  آرامش هبه ام کنید  آقا ی کرامت مهمان نمی خواهید؟